اگر اجازه دهید به جای نقد کل یک فیلم، قسمتهایی از برخی فیلمها/سریال ها را انتخاب کنیم و پیام موجود در آن را بررسی کنیم. چه آنکه در این انجمن تالارها و جستارهای دیگر به نقد فیلم مشغولند و در آنها بسیار فلم فرسایی شده است.شاید بد نباشد ابتدا سری بزنیم به پیامهایی اجتماعی و معنا دار در سریالهای وطنی.

هرگز از یاد نمیبرم "قصه های مجید" را. آن پسرک شیرین زبان و با شرافت که در کودکی ما و بسیاری بزرگ ترها به اتفاقات عجیب و غریب و به لهجه شیرین اش چه میخندیدیدم و لذت میبردیم اما آن لحظه های بسیار دردناک تحقیر، تنهایی، وانهادگی، خیانت اطرافیان و ... را نادیده می انگاشتیم.

این صحنه را به یاد می آورید (از قسمتی که به گمانم "میگو" نام داشت)؟

مجید در حال اتو کردن پیراهنش بود.با آن اتوی ذغالی قدیمی که باید ابتدا گرم میشد و سپس بر روی لباس کشیده میشد. اما افسوس که این اتوی قدیمی از پس آن شور و هیجان و سرعتی که مجید میخواست بر نمی آمد.

مجید در اندیشه عمیق میگو (که بی بی به آن میگفت ملخ) و فسفر موجود در میگو (که بی بی به آن میگفت پُسپُر ) بود. چطور باید به این بی بی سالمند حالی کند که آنچه به دنبالش است ملخ توی جوب نیست و فسفر چه اهمیتی دارد و ...

رشته افکار مجید با عصبانیتش ناشی از نحوه کارکرد اتوی فرسوده قدیمی پاره شد و آن جمله طلایی را گفت:

" اَه ه ه ه  ... وقتی میگو بشه ملخ، فسفر هم بشه پُسپُر، دیگه اتو بعض این نمیشه"

چقدر این جمله پرمعنا و پر رمز راز بود. شاید بسیاری از ما در آن زمان به عمق آن سرک نکشیدیم. شاید خنده اولیه ما ناشی از عصبانیت و لحجه مجید بود. شاید ناشی از طعنه و کنایه ای که به بی بی میزد و او را متهم به بی سوادی میکرد و ...

اما چه چیز جالب تر از آن که بی سوادی و فقر فرهنگی ملتی را در کنار ابزار فرسوده و فقر مالی نشان میداد. ملتی که نداند میگو چیست و فسفر به چه کار می آید (سمبل هایی از دانش و تعقل و فناوری و ترقی و ...) باید هم ابزاری که استفاده میکند آن اتوی قدیمی فرسوده (سمبلی از عقب افتادگی اقتصادی ) باشد.