"گاهی نمیدانی که مشغول به انجام چه کاری هستی، ولی آنچه انجام میدهی بهترین کار است. این را الهام خوانند."

روبر برسون

جو گیلیس گرامی،

با دیدن آنچه در باب روبر برسون نگاشته اید و یاد آوری از آن شاهکارش "یک محکوم به مرگ گریخت"  احساس ویژه ای در من بیدار کردید از این فیلم که تا مدتها روح و روان مرا به خود مشغول کرده بود. نهایت سادگی، نهایت بی تکلفی و نهایت مشغول کردن ذهن به خود از ویژگی های بسیار زیبای روبر برسون است. کاری که در سال 2013 با این همه تکنولوژی و فناوریهای ویزه و استفاده از انواع سمبلها در حسرت دیدنش درمانده ایم. روبر برسون عجیب انسان را به دنبال خود میکشد. نه آنقدر کند که دیدن آخر فیلم آدم را وسوسه کند، نه آنقدر سریع که اتفاقات همه ماشینی و منطقی و لاجرم به نظر آیند و نه آنقدر مرموز و پوآرو وار که بدانی در پایان بسیاری از حقایق برملا خواهد شد. این حس شناور بودن و پیش رفتن یکنواختش را بسیار دوست میدارم...

زمانی فیلم زیبا (و البته سانسور شده!!!) "خانم‌های جنگل بولونی" را میدیدم. این فیلم در دوران نوجوانی همانقدر با ذهن من بازی کرد که هم اکنون میکند. لحظه های پرکشش و سوالهای عجیبی که پیش می آید و هرکس عملا سعی میکند با دانسته های خود و تجربیاتی از زندگی  که داشته و از آنچه از دیگران شنیده است نظر دهد. این شاید قاعده کلی برای همه فیلمها باشد اما در این فیلم غوغا میکند. یک فرد مذهبی با یک فرد غیرمذهبی نظرشان در مورد پرسشهایی که در این فیلم مطرح میشود کاملا میتواند متفاوت باشد.  حتی جنسیت و تحصیلات نیز در این زمینه متفاوت است. مکان زندگی و میزان باز بودن فضای فرهنگی آن و سختگیری یا سهل گیری در روابط بین مردم نیز میتواند موثر باشد.

این فیلم هم آدم را وادار میکند که فکر کند و آمیزه ای از منطق و تجربه و خیال انگیزی را به کار برد و هم چهارچوبی برای خیال انگیزی او قائل میشود که به هر چیزی نمیتوان اندیشید و هر احتمالی را نمیتوان متصور شد.

وادارم کردید یک بار دیگر آن را ببینم! غم نان اگر بگذارد....