(۱۳۹۱/۱۱/۱۲ عصر ۰۲:۴۷)زاپاتا نوشته شده:  

ميثم نيكنام اگر كمي صبور بود براي گفتن نقش اول نيازي به گويندگي زيرزميني و غير قانوني نداشت و با استعدادي كه داشت بالاخره دير يا زود به آرزويش مي رسيد. اما احتمالا باز هم پول اين اغواگر همه دورانها مسير هنري او را تغيير داد. در حالي كه گويندگان بزرگ و طراز اول دوبله در اين زمانه بابت گفتن يك رل نقش اول در شبكه ويدئويي رقمي معادل 150 تا 200 هزار تومان دريافت مي كنند و حاضر نيستند سابقه پنجاه ساله و اعتبار هنري خود را فداي پول كنند ،چگونه  كساني چون اين گوينده بخاطر پول و شهرت حاضرند خود را تباه كنند . اگر براي پول به دوبله آمدند كه از همان دستمزد اوليه متوجه مي شدند و مي توانستند به كار ديگري بپردازند و اگر هم عاشق اين هنر بودند كه اين طي طريق رسمش نبود!

با يك حساب سرانگشتي و با اين اوضاع ناخوشايند شبكه نمايش خانگي بنظر شما يك دوبلور قديمي چند فيلم مي تواند كار كند كه جوابگوي هزينه هاي زندگي اش باشد و در ضمن بتواند اعتبار و پيشينه اش را نيز حفظ نمايد. پس اگر امثال مظفري و والي زاده ، خسروشاهي ، اسماعيلي  و ديگر بزرگان دوبله به چنين جايگاهي رسيده اند عاشق بوده اند ، واقعا عاشق! بقول بهرام زند ما نمي گوييم درآمد نداشته ايم بلكه در دوراني از هنرمان هم منتفع شده ايم اما امروز...؟

با صحبتهای شما دوست عزیز موافقم، اما مطمئنم امثال نیک نام نیز عاشق بوده اند و هستند، وگر نه حداقل یک دهه از عمر خود را صرف یادگیری این حرفه و پرداختن استعدادهای بالقوه ی خود نمی کردند. همه اذعان دارند که ورود به هر حرفه ای بلا استثناء نسبت به گذشته سخت تر  و شرایط اقتصادی بدتر شده است. شاید به جز علاقه که انگیزه ی نخستین گرایش به کار هنری است علت این استمراری که گفتید دشواری تغییر شغلی باشد که  دوبلور کهنه کار بیست سی یا چهل سال از عمر خود را صرفِ آن کرده است. به همین دلیل فلان استاد همچنان با ناملایمات کنار می آید و مسیری را که شروع کرده است تا پایان ادامه می دهد؛ مسیری که سه چهارم آن را طی کرده است. اما جوان انگیزه دارد و امید. نه اینکه کار این جوانها را تأیید کنم اما باید پذیرفت که شرایطشان بدتر از جوانهای 50-40 سال پیش است و بیشتر در حقشان جفا شده است.