آنها بزرگ بودند. آنقدر بزرگ که هیچ زبانی توان وصف آنان را ندارد.

آنها آنقدر بزرگ بودند که بدون به کار بردن هیچ کلمه ای هزاران منظور و مقصود را به ما می فهماندند. در حالی که امروزه بسیاری از فیلمها با وجود تکنیک های وسیع و منحصر به فرد صدا توان رساندن مقصد و منظورشان را ندارند و عاجزند...

آنها آنقدر بزرگ بودند که عشق، نفرت، غرور، حماقت، صلح و دوستی، کینه و دشمنی و در یک کلام احساس واقعی را بدون بیان کلمه ای بیان می کردند...

آنها آنقدر بزرگ بودند که باچند حرکت و بدون به کار بردن اراجیف و سخنان پوچ و بی معنا ما را تا سرحد مرگ می خنداندند...

آری آنها هنرمندان واقعی بودند... هنرمندانی که بدون بیان و از طریق احساس درونی و غوطه ور شدن در نقشهایشان با عشق آنچه را که در چنته داشتند در طبق اخلاص به ما ارزانی داشتند.

یاد و خاطره شان گرامی...