دنیا پر از سین است و شما میتوانید از بی شمار سین های عالم ، هر کدام را که خواستید، بردارید.من اما از میان همه سین ها ، سیمرغ را انتخاب می کنم . هر چند گنجشکی کوچکم و هر چند روی شاخه نازک زندگی نشته ام ، اما دلم بی تاب پر زدن در هوای قاف است…بی تاب آن کوه بلندی که روی لبه جهان است و آن طرفش دیگر خاکی نیست و زمینی. و همه اش آسمان و همه اش ملکوت است. و به فکر آن درختم ؛ آن درخت که سیمرغ بر آن آشیان دارد و شاخه هایش تا دورترین نقطه آسمان رفته است. اگر سیمرغی هست ، پس گنجشک ماندن و بلبل ماندن و طاووس ماندن ، گناه است. باید رفت و بسیار باید رفت. باید پر زد و بسیار پر زد تا آهسته آهسته سیمرغ شد. اگر سیمرغ را خواهی ، باید سفر کنی و این سفری سخت است. بسیار سخت. اما باید خوشحال باشی و سر خوش بروی و سادگی ، توشه ات باشد و باید یاد بگیری که کمتر سخن بگویی وبیشتر عمل کنی .پس سکوت ، زبان این سفر است و هر چه می روی ، طعم سبکی را بیشتر می چشی. سالی نو آمده است و من سفره ای به بزرگی جهان پهن می کنم و هفت سینی می چینم از سفر و سختی و سادگی و سکوت و سبکی و سر خوشی. اما همه سین ها تنها در کنار سیمرغ زیباست که سین هفتم هفت سین جهان است.
ســـــــال نــــــــو مبــــــــارک

«فروردین» این ماه از فردای نوروز آغاز می شود بنا به عقیده ایرانیان قدیم به فروهرها (روح گذشتگان) تعلق دارد.در روز های آخر اسفند سالگرد آفرینش انسان است انسان در این زمان ،از آسمان به زمین آمده و دارای پیکر مادی شده است.در نخستین روز ماه فروردین تمامی فروهرها مانند اولین انسان که به زمین آمد به زمین باز می گردند.از این رو،نام اولین ماه سال ،از نام فروهرها گرفته شده است.