خیابان چهل و دوم  42^nd street

کارگردان: لوید بیکون

فیلمنامه: رایان جیمز، جیمز سیمور براساس رمانی نوشته برادفورد روپز

فیلمبردار: سال پولیتو

طراح رقص: بازبی برکلی

بازیگران: وارنر باکستر، بی بی دانیلز، جرج برنت، روبی کیلر، دیک پوئل

محصول 1933 آمریکا کمپانی برادران وارنر. سیاه و سفید. 89دقیقه

جولیان مارش(وارنر باکستر) کارگردانیست که یک دوارن پرافتخار  را در گذشته سپری کرده و همیشه بازیگران مرد و زنی موفقی را به جامعۀ هنری معرفی کرده است. او تلاش می کند تا از دل اجرای نمایش  "بانوی زیبا" افتخار دیگری کسب کند. آبنر دیلون (گای کیبی) سرمایه گزاری ثروتمند است که قول داده حمایت مالی این اجرا را بر عهده داشته باشد. دوروتی بروک (بی بی دانیلز) هنرپیشه اصلی نمایش "بانوی زیبا" است که دیلون نسبت به او وسواس و علاقه خاصی دارد. پت دنینگز (جورج برنت) هنرپیشه ای کمتر مقبول و ناموفق است که با دوروتی ارتباط دارد. پگی ساویر (رابی کیلر) نقش هنرپیشه ای تازه وارد را بر عهده دارد که با کمک دنینگز بر ترس و استرس خود از اجرای آواز دسته جمعی غلبه می کند. بیلی الولر(دیک پاول) یکی از هنرپیشگان اصلی داستان "بانوی زیبا" است که بسیاری از آوازهای این اثر را خودش می خواند.

در تمامی طول فیلم ترانه ای به نام بانوی زیبا(Pretty Lady) اجرا می شود. تم اصلی فیلم تلاش گروهی برای آماده سازی اجرای صحنه ای این اثر موریکال است. داستان فیلم، تمرینات گروه تا اولین شب اجرا، بر روی صحنه را در بر می گیرد.

ایدۀ نمایش در نمایش، در موزیکال های دیگری نظیر "مرا ببوس کیت" و یا "دستۀ ارکستر" و یا " پاسیفیک جنوبی" نیز بکار گرفته شده است اما بازیگران اصلی این فیلم بر خلاف فیلم های ذکر شده، در صحنه های نمایش "بانوی زیبا" می خوانند و خوانندگی گروه محدود می شود به همان نمایش در نمایششان و نه سایر قسمت های فیلم. البته عدم تناسب ترانه های اجرا شده در نمایش "بانوی زیبا" با فضای کلی فیلم از نقاط ضعف فیلم به حساب می آید.

موفقیت فیلم خیابان چهل و دوم  در تثبیت و رونق دوباره ژانر موزیکال تاثیر مهمی داشت و موجب قدرت گرفتن مجدد کمپانی برداران وارنر (به عنوان تهیه کننده فیلم) شد. از دیگر دلایل محبوبیت و ماندگاری اثر، اجرای ترانه هایی نظیر "جوان و سالم" با اجرای پاول بود که سبب ایجاد امیدواری و مثبت اندیشی بیشتر در جامعۀ آنروز گار آمریکا شده بود، دورانی که به دلیل بحران اقتصادی افسردگی بین مردم شایع بود.

با وجود گذر زمان و ساخته شدن موزیکال ‌های موفق دیگر(که داستان، بازی و رقص های بهتری دارند)  خیابان چهل و دوم در قالب موزیکالی سیاه و سفید و بی بهره از جذابیت های رنگ ، با فضای شاد و تاثیرش در آن دوره تاریخی، همچنان جایگاه خود در میان آثار موزیکال کلاسیک ، به عنوان اثری برجسته، حفظ کرده است و حتی اجراهای صحنه ای آن در برادوی ادامه دارد.

بخش هایی از فیلم که در یاد می ماند سکانس های پایانی فیلم و اجرای نمایش است. طراحی رقص بازبی برکلی بعد از 80 سال از ساخت فیلم همچنان بدیع، جذاب و تماشایی است.