خانم ها .... آقایون .... سلام منو بپذیرید.

یکی بود یکی نبود ....

سال های سال قبل برنامه ایی بود که بصورت هفتگی پخش میشد
ولی سریال داستانی نبود.
داستان این برنامه تشکیل شده بود از تصاویر و کلیپ های ریز و کوچکی که
در کنار هم جمع و تدوین شون کرده بودن .
برای اینکه برای مردم ما لحظه ای آرامش و لبخندی هرچند کوتاه به ارمغان بیاره .
آخه اون سالا ، سال های تیره و سیاه جنگ بود و قلب مردم ما مجروح و دردمند ...
در بین اون همه رنج و غم ،
یه دلخوشی
یه ساعت خوشی و آرامش
حکم کیمیا رو داشت.
و اون برنامه هم حکم همون کیمیا رو داشت.
کمی شاد و پرجنب و جوش
کمی خنده دار
و خیلی دیدنی
خیلی خیلی دیدنی

.

.

.

خانوم ها ... ، آقایون ... ،
این شما و این هم دیدنیها

برنامه ای که داستان اصلی آن در ورای آن بود .
داستان اون در خونه های ما شکل میگرفت .
قهرمان های داستانش هم ما بودیم .
زیرا در آخر برنامه پایانی خوش نصیب مان میشد.
آآآآه .....
حتی یادش هم لذت بخشه ، بعد از اون همه سال ...
و راوی این داستان کسی نبود جز جناب آقای جلال مقامی
هنرمند گرامی و یک جنتلمن واقعی
چندی پیش برنامه " پارک ملت " از ایشون دعوت کرده بود.
موسیقی افتتاحیه دیدنیها رو در فضای استودیو پخش کردن
و مجری برنامه از ایشون پرسید در این لحظه چه حسی دارید؟
بغض گلوی ایشون رو می فشرد و احساست بر او غلبه کرده بود.
و من خیلی متاثر شدم و ترسیدم که مبادا این بغض به معنی این باشه :
" اون که رفته دیگه هیچوقت نمیاد * تا قیامت دل من گریه میخواد "
باور کنید حرف برای گفتن بسیاره ولی نمیشه این پست رو بیش از این طولانی کرد.
میترسم این پلیسه ، سروان فرانسویه رو میگم ، سروکله اش پیداشه
و بابت " پست دوبله در کافه " جریمه ام کنه.
بنابراین ضمن خداحافظی آهنگ افتتاحیه برنامه دیدنی دیدنیها رو
که نامش " Flower's Love " و سازنده اش " Joel Fajerman " رو بهتون تقدیم میکنم.
این موزیک رو گوش کنید با یاد یکشنبه شب های سرد و یخبندان زمستان تهران
در سال های 1364 و 1365 شب های برفی و سکوت شهر .... و این آهنگ .