واژه هنر از ترکیب دو بخش "هو" (از زبان رومی بمعنای توانستن) و "نر"(از زبان یونانی و به معنای خوب) تشکیل شده است : هنر = خوب توانستن. هرکاری را که شما به نحو احسن انجام دهید در واقع در انجام آن هنر بخرج داده اید.

در پي فرمايش دوست عزيزمان منصور  بايد بگويم محققين زبان هاي باستاني هنر را واژه اي فارسي مي دانند متشكل ازدو بخش ه+نر، ه كه مخفف هو و هوب است كه در زبان فارسي دري به صورت خوب در آمده  به همين معني در كلمات بسياري در زبان ايران باستان به كار رفته است،هجير= ه+جير(چير،چهره)=خوب چهره ،هومن=هو+ من(منش)=نيك منش و واژه ي نر نيز بر ذكوريت دلالت مي كند از اين رو هنر در فارسي باستان واژه اي مناسب جنگاوري و دليري بوده است به معني خوبي مرد كه پس از آن در زبان فارسي دري  نيز(به خصوص در متون حماسي ) به اين معني به كار رفته است چنان كه فردوسي چون مي گويد ((هنر بر تر از گوهر آمد پديد)) به معني آن است كه جنگ آوري از نژاده بودن بر تر است . در ادب پارسي اين واژه بعد ها به معني مطلق فضيلت به كار رفته است چون اين شعر حافظ

((گر در سرت وصال خيال است حافظا/بايد كه خاك در گه اهل هنر شوي))

تا به امروزه كه معني خاص خود را يافته است.