با سپاس  از زحمات الیورهاردی عزیز که یاد کاووس نازنین را زنده کردند.تلاش و همت ایشان قابل ستایش است.

با خواندن متن زندگی کاووس دوستدار قلبم فشرده شد و حس ستایش قدیمی در دلم زنده شد.در 18 سال گذشته(از زمانی که 14 سال داشتم وصدای  کاووس را می شناختم) همیشه یک  علامت سئوال در ذهنم باقی بوده است:

چیست راز این همه ماندگاری؟؟؟

راز ماندگاری کاووس چیزی به جز هنرش است.

دلم می خواهد دوستان کافه بدانند کاووس کوتاه زیست اما آرام بود و مهربان و خیر.به تایید خانواده اش بعد از مرگش خیلی ها(حتی آدمهای معمولی و هم محلی ها)  که در مراسم ختمش شرکت کرده بودند،اظهار کردند که کاووس  در مواقع سختی دستشان را گرفته است . 

 امروز  نزدیک به 46 سال بعد از مرگش ما به یادش هستیم چون:

عاشق ، هنرمند ، مهربان و دلسوز و البته کوتاه زیست.

(شاید این درست باشد که خداوند آدمهای مهربان را به خود نزدیکتر می کند چون دوری از آنها را دوست ندارد.)