درود بر بانو بلانش!

تایپیک خوبی رو آغاز کردید!

جاش به راستی خالی بود!

دست مریزاد!

قبول داشته باشید یا نه، مد، حالا یک صنعته و صنعتی بودن یعنی پول ساز بودن و پول ساز بودن یعنی فاصله گرفتن از واقعیت و مصنوعی شدن! حالا قراره مد توی تن جامعه تزریق بشه ولی قدیما، لااقل توی سینمای کلاسیک این جوری نبود!

کارگردان هایی مثل هیچکاک یا فلینی، هنرمندانی مثل بیلی وایلدر یا جان فورد، یک ساختار موجود در جامعه رو می گرفتن و تبدیل به مد می کردند. مد از دل فرهنگ یک جامعه جاری شده بود و یک سیر تاریخی رو دنبال می کرد. کلاه بوگارت رو در نظر بگیرید یا پالتو او. یادتون هست توی یکی از قدیمی ترین فیلم هاش چون پالتو (بارونی) نداشت مظنون شناخته شد و نزدیک بود دستگیر بشه! (این یک مفهوم نمادینه!)

بوگارت بدون اون کلاه یا پالتو یا حتی سیگار برِ لبش، که خیلی ها رو به کشتن داد به خاطر تقلید از او، بوگارت نیست. این همون شخصیتیه که ممکنه توی هر فیلم مستندی از اون روزگارهم ببینین که بوگارت و سایر هنرمندان و کارگردانان بهش شکل دادن و براش قالب ساختن و موندگارش کردن!

چارلی چاپلین، لباس خودش رو از یک آدم عادی توی خیابان الهام گرفت و از اون یک مد ساخت.

لباس جان وین لباس یک گاوچرون واقعیه و کت دامن برگمن که خیلی هم بهش می آد، مد اون روزگار بوده! من وقتی کتاب "زنگ ها برای که به صدا در می آیند" را می خوندم، همون لباسی را تصور می کردم که تن برگمن در فیلم بود.

********

نمی دونم چرا هروقت بحث مد پیش می آد بی فاصله یاد آدُری هپ برن می افتم. 

به زیورها بیارایند مردم خوبرویان را   تو زیبارو چنان خوبی که زیورها بیاریی

با هر لباسی و هر ژستی، بهترین بود

راستش از هیچکدام از لباس های بازیگران جدید و مدهاشون خوشم نمی آد و حتی آرایش مو و صورتشان هم مثل قدیم نیست!

بازیگرها بیشتر عروسک هستند تا بازیگر و صنعتی بودن شاید هم مصنوعی بودن از سر و روشون می باره! این همون مد تزریقیه!

نمونه ی بسیار بد، بسیار بسیار بد، از دیدگاه من، لباس آنجلینا جولی توی فیلم توریست است! بیشتر یک فاجعه س تا مد یا حتی یک لباس  یک آدم ثروتمند!

درهر حال گمان من این است که در بدترین دوره ی تاریخ مد به عنوان یک هنر و اون هم هنر مردمی هستیم.

*********************************

یک وب سایت ارزشمند برای تاریخچه ی مد در سینما

(اینجا)