(۱۳۹۰/۶/۸ عصر ۰۵:۵۸)هری لایم نوشته شده:  

از توجه شما سپاسگزارم . اما من به هیچوجه ادعای منتقد بودن نداشته ام .

دوست گرامی! شما باید منتقد جمع دوستان باشید! این افتخاری برای ماست! من از حضور در این بخش به خاطر جدی بودن و رک بودن شما لذت می برم و دوست دارم این رویه را تا آخر نگه دارید.

برگردیم به گفتگوی قدیمی، به یکی از کاربردی ترین مصالح در بنای یک فیلم نوآر، اکسپرسیونیسم!

به محض این که پای اکسپرسیونیسم به میان می آید سایه های بلند و تیره و اشباع و بزرگ نمایی بیش از حد در واقعیت جلب نظر می کند. در مجموع شاید بتوان گفت با دخالت در واقعیتِ پیرامون و رها کردن استرس ها و فشارهای درونی می توانیم به اکسپرسیونیسم دست پیدا کنیم.

شگفت آور است که این ابزار در ادیان، عرفان، فلسفه، هنر (موسیقی، نقاشی، سینما، ...)، ... به چشم می خورد و گویی با ساختار وجودی بشر تنیده شده است و نماد وحشت و اضطراب بشر و ترس او از فضای بیرون است. این سبک در هالیوود تغییر شکل داد و بیشتر به سمت سینمای وحشت رفت.

گرایش به درون، تماشای درون، تحلیل درونی و همه ی احساسات درونی همانند عشق و نفرت و ترس به این سبک گره خورده اند.

"دانشجوی پراگ" 1919- ، "اتاق کار دکتر کالیگاری"1920-  و  "نوسفراتو، یک سنفونی وحشت" 1921- و حتی فیلم هایی قدیمی تر، تار و پود اثرشان با اکسپرسیونیسم بافته شده است.

اما فیلم نوآر،

اگر به اکسپرسیونیسم به شکل  ابزار و مصالح برای نوآر نگاه کنیم، باید نوعی "اکسپرسیونیسم نوآری" داشته باشیم.

درباره ی اکسپرسیونیسم در فیلم نوآر چه می گویید؟

به نظر شما اکسپرسیونیسم با ورود به فیلم نوآر دچار چه تغییراتی گردید و این دو بر یکدیگر چه تاثیرات ویژه ای گذاشتند؟

آیا فیلم هایی نوآری داریم که فاقد اکسپرسیونیسم باشند؟