این شما ... و این هم شاهکار سینما سانست بلوار

سانست بلوار    Sunset Boulevard   -  

شاهکار سینما

محصول 1950

برنده 3 جایزه اسکار

نویسنده وکارگردان:بیلی وایلدر

ویلیام هولدن/جو گیلیس

گلوریا سوانسون/نورما دزموند

نانسی اولسون/بتی شیفر

فرد کلارک/شلدراک

اریک فون استروهیم/ماکس فون مایرلینگ

سیسیل بی دیمیل/در نقش خودش

.

.

.

باستر کیتون/درنش خودش

سانست بلوار از اون فیلم هایی است که مخاطب خاص دارد

یک عده کثیر حتی یک بار هم حاضر نیستند تماشا کنند  و یک عده قلیل بارها و بارها تماشا می کنند و لذت می برند

سانست بلوار هم یک ادای دین بود به سینمای صامت  و یک فیلم دلی مثل فیلم هایی که درمورد سینمای پشت پرده ساخته شده

نمونه شاخص این گونه سینمایی فیلم سینما پارادیزوی جوزپه تورناتوره است و در ایران فیلم هایی مثل آرزوهای بزرگ ، دو فیلم با یک بلیط، میکس ، گراند سینما ...

من عاشق سکانس اول فیلم هستم ، محشره . محشر . فیلمبرداری سیاه و سفید و نوآر گونه اش آدم رو دیوونه می کنه. یکی بگه که بیلی وایلدر دوربین رو چطور گذاشته زیر آب ؟ فیلمبردار هم زیر آب بوده ؟

اتفاقاً من هم باین نکته توجه داشتم

حدس میزنم بجای آب از پلاستیک استفاده شده  یا شیشه به پلاستیک بیشتر نزدیکه  در فیلم ورت جسد  در آب زیاد مشخص نیست  یعنی به هیچ ذهنی خطور نمی کنه که راوی همون مقتول باشه

یه چیز دیگه اینکه اول فیلم از ویلیام هولدن میشنویم که جسد یک مرد جوان با دو تیر در پشت و یک تیر درشکم ، ولی سکانس آخر فیلم ویلیام هولدن سه تیر از پشت می خوره حالا چطور از پشت وارد شکم شده ، نمی دونم ! فیلم من زیرنویس انگلیسی نداره یعنی ممکنه مترجم زیرنویس فارسی اشتباه کرده باشه ؟

انتخاب بازیگران نکته قابل توجه دیگر فیلم است صدای هولدن  من را یاد صدای بوگارت می اندازه

این فیلم یک نقش شاهکار برای بوگارت می تونست باشه اگر یک کمی جوانتر بود

گلوریا سوانسون خیلی تئاتری بازی کرده و غلو شده ، از همه بهتر اریک فون استروهیم  و نانسی اولسون ...

Sunset Boulevard به سادگی یکی از سه فیلم محبوب عمرم هست. (اگر نگم محبوبترین)

نمیدونم چند بار دیدمش, فقط میدونم که هر ماهی-2 ماهی یکبار می بینمش. و اون اسکار 23 ام نفرت انگیز ... اون سالی که " همه چیز درباره ایو " رسما سانست رو له کرد..

پیشنهاد می کنم نسخه 2 دیسک فیلم که در بازار هم پیدا میشه رو حتما تهیه کنید. چقدر دیالوگ و سکانس و ارجاع سینمایی و غیر سینمایی طلایی در فیلم هست ...

درباره قسمت استخر در ابتدای فیلم, آینه ای رو کف استخر قرار دادند.

درباره گلوله هایی که جو گیلیس (بیل هولدن) میخوره. درسته, دو گلوله از پشت و یکی هم از شکم. عکس تیری که از جلو میخوره رو کپچر کردم :

همچنین نقش آفرینی گلوریا سوآنسون در این فیلم به اعتقاد من بزرگترین نقش آفرینی یک بازیگر (چه مرد و چه زن) در تاریخ سینماست که قاعدتا فقط نظر شخصی من هست. ویلیام هولدن هم واقعا عالی هست, هر روز باید خدا رو شکر کنیم که مونتی کلیفت این نقش رو نگرفت. نه اینکه از مونتگومری کلیفت بدم بیاد. حتی یکی از بازیگران محبوبم هست و " اعتراف می کنم " رو هم خیلی دوست دارم ولی تصور هر کسی غیر از اینها در این نقش ها برام ممکن نیست.

---

چند تایی پست اینور و اونور در فروم های مختلف راجع به این فیلم زده بودم. کمی راجع به نکات جانبی و داستان های پیرامون فیلم. اینجا هم منتقلشون می کنم :

---

به طور کلی من از ژانر محبوبم اگر بخوام 3 فیلم برتر انتخاب کنم, یکی'ش همین Sunset Boulevard هست . همچنین اگر بخوام بهترین هنرنمایی یک بازیگر زن بین تمام فیلمهای تاریخ رو انتخاب کنم گلوریا سوانسون در نقش نرما دزموند هست . 3 اسکار و 8 نامزدی از دیگر نکات قابل توجه فیلم هست, به طور کلی 1950 رو خیلی از یک نظر شاخص میدونن, اون هم رقابت Sunset Boulevard و All About Eve هست, از نظر داستان/نکات جانبی شباهت های بسیاری میشه بین این دو فیلم پیدا کردم ( که مشخصا من اولی رو میپسندم )

خلاصه داستان : جو گیلیس فیلم نامه نویس ناموفقی هست که از نظر مالی نیز به مشکل خورده, در این بین فیلم نامه جدیدش هم نظر استودیو رو آنچنان جلب نمیکنه, در این بین مبلغ مورد نظر برای ماشینی که گرفته رو هم نمیتونه بپردازه و طی اتفاقاتی سر از خونه ای قدیمی در میاره . در این بین صاحب منزل و خدمتکار به اشتباه او را فردی که قرار بوده که تابوتی سفارشی برای میمون صاحب خونه که مرده بیاره, اشتباه میگیرن . پس از صحبتی که بین گیلیس و صاحب خانه ( نرما دزموند ) رد & بدل میشه, مشخص میشه که نرما از ستارگان بزرگ سینمای صامت هست که این روزها دیگه روی بورس نیست و از یاد رفته . نرما به گیلیس پیشنهاد میده که روی فیلم نامه ای که داره مینویسه کار بکنه و از این طریق مشکلات مالی خودش رو هم بر طرف بکنه . گیلیس در ابتدا این رو راهی ساده برای به دست اوردن پول مورد نیاز خودش میپنداره ولی رفته رفته میبینه که در چنگ نرما دزموند گرفتار شده ...

فیلم نامزد 11 جایزه آکادمی شد که 3 مورد رو هم برد.
فیلم رتبه 12 از لیست 100 فیلم برتر AFI رو کسب کرد که در آپدیت دهمین سال به رتبه 16 سقوط داشت
2 مورد از این فیلم نیز در بین 100 نقل قول برتر تاریخ AFI قرار داره .

در مورد بازیگرانی که کاندید ایفای نقش های اصلی فیلم بودند صحبت زیاد هست, برای نقش نرما از ستارگان دیگر دوران صامت مثل Mae West و مری پیکفورد نام میبردند . همچنین کلفیت مونتگومری از اصلی ترین های مورد نظر برای نقش گیلیس بود که در نهایت نقش رو رد کرد, او در ابتدا قراردادی به ارزش هفته ای 5000$ نیز امضا کرده بود.
فیلمی که نرما و جو در خانه تماشا میکنند در واقع Queen Kelly از کارهای دوران صامت خود سوانسون هست.
گفته میشه خود وایلدر علاقه داشته که فرد مک موری ( در غرامت مضاعف ) فیلم رو بازی بکنه که او نقش رو رد کرده.
حتی صحبت از حضور جین کلی ستاره موزیکال نیز در نقش اصلی بود.
Erich Von Stroheim ( که نقش مکس رو بینظیر بازی کرد ) زیاد به رانندگی وارد نبوده, روایت های مختلفی هست که اون ماشین گرون قیمت رو به دروازه وردی پارامونت زده و همچنین باهاش تصادف دیگه ای هم داشته.
گفته میشه نام " نورما دزموند " ترکیبی از نرما تلمج بازیگر قدیمی و ویلیام دزموند کارگردان بوده.
ماشینی که در فیلم میبینیم Isotta-Fraschini متعلق به پگی هاپکینز هست.
از میان اجراهای این فیلم بر روی صحنه میشه به موردی که گلون کلوز نقش نورما رو بازی می کنه اشاره کرد.

سکانس پایانی رو انتخاب میکنم که فایل تصویری رو " اینجا " میشه دید و عکس رو هم در زیر ( بهترین سکانس تاریخ سینما ؟! )

در زیر میخوام مطالبی پیرامون مستند سانست بولوار یعنی Sunset Blvd : A Look Back بگم,

سوال : از کجا گیر بیاریم ؟

جواب : در ایران نسخه کامل این دیویدی ( در 2 دیسک ) به راحتی قابل سفارش هست, به این ترتیب در دیسک شماره 2 این فیلم این مستند حدودا 25 دقیقه ای رو میتونید پیدا بکنید ( در کنار مواردی دیگر که بعدا معرفی میشن ) به طور کلی مستند آنچنان کاملی نیست و در قالب Trivia در سایتهای مختلف همه موارد گفته شده و احتمالا تکراری باشه.

قسمت اول : داستان معروف پیرامون سکانس ابتدایی سانست بولوار , در ابتدا سکانس های کاملی برای آغاز فیلم گرفته شد , اما تفاوت چی بود؟

در نسخه نهایی جو گیلیس در استخر هست و نقش راوی داستان رو داره, اما در  نسخه اولیه که هیچگاه ( بعدا ) پخش نشد گیلیس در مرده خانه هست و ناگهان بلند میشه و برای سایرین داستان رو تعریف میکنه, روایتی هست که فیلم با همین سکانس ابتدایی به صورت محدود پخش شد . وایلدر میدید که بینندگان با همین سکانس ابتدایی فیلم رو یک کمدی فرض کردند و چیزی غیر از خنده در سالن سینما شنیده نمیشد, در نتیجه سکانس ابتدایی عوض شد و تبدیل به همین استخر شد. در زیر 2 عکس از اون سکانسی که هیچ گاه بعدا به صورت کامل پخش نشد رو میتونین ببینین.

قسمت دوم : در مورد سکانس ابتدایی ( استخر ) هم حرف زیاد هست, اینکه تکنولوژی خاصی در دست نداشتند ولی بیلی وایلدر دلش میخواست سکانس کاملی داشته باشه, میشه گفت یک دید کامل از کف ( به طور مثال دیدی که ماهی از زیر آب داره ) به این ترتیب آینه ای در کف استخر قرار دادن, در ادامه عکسی داریم.

قسمت سوم : سانست بولوار اجراهای موزیکال و همچنین غیر موزیکال ( محدود ) داشته . گلن کلوز تقریبا مشهورترین شخصی هست که اجرای صحنه از کاراکتر نرما دزموند داره, اگر اشتباه نکنم در YouTube هم تیکه فیلمی از اجرای صحنه نمایش پیدا میشه, در زیر عکسی از اجرای زنده سانست بولوار داریم

قسمت چهارم : به هر حال خیلی سانست بولوار رو به نوعی نزدیک به زندگی خود گلوریا سوانسون میبینن. در این بین بازیگران زیادی به سرنوشت مشابه دچار شدند ( به نوعی سکانس بازی که باستر کیتون و چند فرد شناخته شده دیگه حضور دارند هم اشاره به همین موضوع داره ) بیلی وایلدر گزینه های زیادی رو در نظر داشت, همه هم از سوپر ستارگان دوران صامت بودند و بعضی بزرگتر از سوانسون ( از نظر اعتبار ) اما به هر حال هیچ کدوم در نهایت در فیلم قرار نگرفتن, گفته میشه جرج کیوکر George Cukor کارگردان مشهور در نهایت سوانسون رو برای ایفای این نفش پیشنهاد داد, در زیر عکسی از سایر ستارگان صامت که کاندید ایفای نقش بودند داریم

(۱۳۸۸/۱۱/۱۱ عصر ۰۲:۵۴)بهزاد ستوده نوشته شده:  

این فیلم یک نقش شاهکار برای بوگارت می تونست باشه اگر یک کمی جوانتر بود

گلوریا سوانسون خیلی تئاتری بازی کرده و غلو شده ، از همه بهتر اریک فون استروهیم  و نانسی اولسون ...

بوگارت کمی جوانتر می بود ؟! اصلا بوگارت گاهی جوان نبود ، همیشه پیر بود حتی در جوانی  . به نظر من این نقش رو یک بازیگر تیپ جوان مناسب تر درمیاره. همین ویلیام هولدن خوبه ، مثلا کری گرانت هم می تونست یک گزینه خوب باشه یا دانا اندروز مثلا . در مورد بازی گلوریا سوانسون هم احتمالا این عمد کارگردان و بازیگر بوده که نشون بدن این بازیگر مربوط به یک زمان خاص بوده ( چون در ابتدا اکثر بازیگران سینما از تاتر می آمدند ) و شاید یکی  از دلایلی که در داستان فیلم ، این بازیگر ( نورما دزموند ) دیگر در اوج نیست این باشه که سبک بازیگری اش دیگه دِمُده شده.

حقه آینه خیلی عالی بود

گلوریا سوانسون جنس بازی اش با بقیه هنرپیشه های فیلم فرق داره و در نوع خودش بی نظیره  جنس صدایش هم همینطور

جملات  را با حالت خاص کشیدن کلمه  ادا می کنه

در کل از دو باری که همین بتازگی چند روز پیش فیلم را پشت سرهم دیدم کلی لذت بردم واین فیلم را با هیچ فیلمی نمی تونم مقایسه کنم اگر نسخه من زیرنویس انگلیسی هم داشت بیشتر میتونستم لذت ببرم

در مورد تیر خوردن هولدن نمی فهمم چطور از پشت به شکمش تیر می خوره

اگه سانست بلوار را دوبله دیده اید در مورد دوبله هم توضیح بدید

(۱۳۸۸/۱۱/۱۱ صبح ۰۷:۳۹)بهزاد ستوده نوشته شده:  

یک عده کثیر حتی یک بار هم حاضر نیستند تماشا کنند  و یک عده قلیل بارها و بارها تماشا می کنند و لذت می برند

به نظر شما دلیلش چیست ؟!

 زوج نانسی اولسون - ویلیام هولدن  ترکیب - شیمی chemistry  خیلی خوبی بر پرده دارند و خیلی به هم میایند.

واقعا این فیلم برای همه بخصوص بازیگران سینما یک کلاس درس زندگی است.

Runtime:

110  Argentina:115  min |---    min 

خیلی جالبه . در سایت IMDB ، در مشخصات فیلم دو مدت زمان نوشته شده و ظاهرا در آرژانتین فیلم به جای 110 دقیقه ، 115 دقیقه بوده است !!

(۱۳۸۸/۱۱/۱۱ عصر ۱۰:۱۳)بهزاد ستوده نوشته شده:  

در مورد تیر خوردن هولدن نمی فهمم چطور از پشت به شکمش تیر می خوره

این سه عکس رو گرفتم. 2 تیر از پشت میخوره و یک تیر از جلو :

بیشتر از این شرمنده نکنید  Master Munchy

نسخه دو DVD را حتماً باید تهیه کنم  تشکر میکنم و عذر می خوام که سواد ش را نداشتم .این تاپیک حق من نبود از اول هم قصد این بود دوستان شروع کنند

بالاخره به بزرگی خودتون ببخشید

و...اما یک نسخه از سانست بلوار بصورت دوبله ناقص هست که رویت نکرده ام ولی در اون زمان رفعت هاشم پور بهترین گزینه برای گلوریا سوانسون و ناصر تهماسب بهترین برای ویلیام هولدن بوده ماکس هم جواد بازیاران و نانسی هم خیلی ها می تونستند بهترین باشند  ولی ژاله کاظمی بهترین بهترین ها بود

امروز بهترین بهترین ها مشترکه بین بانوان دوبله

ناصر تهماسب از این جهت که راوی خوبیه و مخاطب احساس خستگی نمی کنه مثل سابرینا

رفعت هاشم پور برای گلوریا سوانسون خیلی مناسبه گزینه بعدی فهیمه راستکار و سیمین سرکوب بودند

میشه حدس زد که بیلی وایلدر چه احساسی نسبت به شخصیت نورما در فیلم داشته !

احتمالا توی دلش می خواسته سر به تن این شخصیت نباشه  و تماشاگر هم همین نوع حس تنفر رو نسبت به این شخصیت پیدا می کنه. ( وجه دیگری از قدرت بازیگری سوانسون در انتقال این حس )

آیا داستان این فیلم بر اساس یک شخصیت واقعی نوشته شده ؟ یا از داستان شخصی الهام گرفته شده است ؟ نمی دانم چرا شخصیت نورما دزموند مرا به یاد گرتا گاربو می اندازد !

حراج پوسترهای قدیمی فیلم:

حراجی کریستی مجموعه ای از پوسترهای کمیاب فيلم را برای فروش گذاشته است

پوستر فیلم سانست بلوار (1950) ساخته بیلی وایلدر يکی از کمیاب ترين پوسترهای فیلم است که تخمین زده شده بین 6 تا 9 هزار دلار فروخته شود.

منبع: بی بی سی فارسی

الان دارم سانست بلوار رو می بینم .
 این نانسی اولسون بازیگر جذابیه واقعا
.

این بیلی وایلدر هم مثل هیچکاک همیشه بهترین بازیگرها رو پیدا می کرده ناقلا  .

 وای .. این سکانسی که نورما میره استودیو و همه حسابی تحویلش می گیرن چقدر غمناکه .

امشب اگر تونستم یه تحلیل غیر کارشناسانه می نویسم

"زنها تا وقتی عاشق نشده اند بهترین روانکاوها هستند ولی بعد از اون تبدیل میشن به بهترین بیماران روانی"

سانست بولوار را دوست دارم! اصولا زمانی که زن محوری داستان مالیخولیایی از آب در می آید، فیلم ناب می شود! (بیچاره زنان که جنونشان هم خوشمزه است!)

بلانش در اتوبوسی به نام هوس(که اسکار را برای ویوین لی به ارمغان آورد)؛ پیرزن روان پریش(لیلا کدروا) فیلم زوربای یونانی(که آنهم برنده اسکار بازیگر زن مکمل شد)، نورما دزموند سانست بولوار(که گلوریا سوانسون را کاندید جایزه اسکار نمود) و نمونه های امروزی و شاید علمی ترش نظیر جاده مالهالند دیوید لینچ به نوعی تداعی کننده همین مضمونند، روانکاوی زن!

زنانی که روزگاری مرکز توجه بوده اند و ناگاه متوجه کمرنگ شدن جایگاه و جذابیت خود می شوند و ناگهان از درون متلاشی می شوند، شخصیتهایی پوچ و به نازکی حباب...

زن فیلم سانست بولوار (که جایی به زیبایی با خانم هاویشام کتاب آرزوهای بزرگ مقایسه می شود) از همین دست زنان است که اینک متلاشی شدنش را  به نظاره می نشینیم و به واقع شاهد این ماجرای غم انگیز و رقت باریم.

چرا زن اینگونه قابل پیشبینی است، اینقدر راحت دستش رو می شود اینقدر راحت لو می رود و می دانی آخرش قدرتی برایش نمی ماند تا خود را جمع و جور نماید و بی یاور فقط جایش گوشه تیمارستان است و ...! تقدیریست نوشته شده از ازل؟! نمی دانم! شاید از کوته نگری و کم عمقی شخصیت است که اصولا کمتر به عمق می پردازد و بیشتر پوسته ظاهری را زرق و برق می دهد و این حباب دست ساز فقط در انتظار یک تلنگر عاطفی است برای فروپاشی و نابودی...

صحبت از سانست بولوار بود و به کجا رفتیم؟!

گذشته از شخصیت پردازی اصولی و فکر شده این اثر(که واقعا باید به بیلی وایلدر عزیز و چارلز براکت نویسندگان فیلمنامه آفرین گفت،  ظاهرا متن اصلی این اثر داستانی بوده با عنوان "a can of beans" یا کنسرو لوبیا نوشته این دو نفر) و نیز دیالوگهایی پخته و با بار طنز همیشگی خاص وایلدر، نورپردازی عالی و فیلمبرداری و فیدهای مناسب، تجدید خاطره ای می شود با سینمای صامت...اکران فیلم صامت در سینمای خانگی... و باستر کیتون را می بینیم که جمله ای را به زبان می آورد... دیگر صامت نیست... دنیا مدرن شده است... و در این فیلم ، بارها و بارها نام والنتینو را می شنویم...

رودولف والنتینو که سوپراستار جوانمرگ آن سالها بود، با جیمز دین و مریلین مونرو مقایسه اش میکنند، با  اولی به خاطر جوانمرگی و محبوبیت و با دومی به خاطر صرفا حضور موثر فیزیکی اش در صحنه... که اگر مختصری از زندگی والنتینو را نیز بدانیم بدک نیست...چه بسا که اگر والنتینو زنده می بود، خود، نورما دزموند مذکری می شد برای یک نسل که فراموشش کرده بوند...

رودولف والنتینو 1895-1926 که مانند بیشتر هنرپیشگان آن زمان پس از آزمودن انواع مشاغل از باغبانی و پیشخدمتی گرفته تا رقاصی، در سال 1917 وارد هالیوود می شود و پس از چند نقش کوتاه در فیلمهای صامت، در 1921 نقش اول چهار سوار آخرالزمان را عهده دار می شود... 4 سال در اوج است...سمبل وقار و مردانگی سمبل عشق و لقب "عاشق ابدی و عاشق بزرگ" را به دوش می کشد و سیر صعودی تا ...تا ... تا آنجا که با ناتاشا رامبووا (بازیگر و همسر دومش) ازدواج می کند و به اصرار او  در 1 سال در شخصیتهایی زنانه و رمانتیک ظاهر می شود...گریم غلیظ و آرایشش او را از مردانگی سابق دور می کند و منتقدین او را با لقب "عنین پودرزده" به باد تحقیر و تمسخر می گیرند و ...ناگاه مرگ بر اثر زخم اثنی عشر به یاری اش می شتابد! یک مرگ فوری و کاملا موثر برای حفظ جایگاه افسانه ای او در تاریخ سینما... که می گویند در مراسم تشییع جنازه اش هزاران زن حضور داشتند، تا سالیان سال، کلوپهای هوادارانش مراسم یادبود سالیانه برگزار می کردند و ...

شاید اگر نمی مرد...با این سقوط وحشت آور دیگر هیچکس اورا در تاریخ سینما به خاطر نمی داشت...سوپراستار شدن در 4 سال و سقوط و محو از سینما.... نورما دزموند مذکر تاریخ سینما!

صحنه ای که ویلیام هولدن، دختر (بتی) را به درون خانه نورما می آورد، به زیبایی اشاره به زمینی دارد که زمانی والنتینو روی آن رقصیده است...

سینما، جهانی است  ظالم در اوج ملاحت ...

 با مهر...بانو

سکانس زیبای شروع بلوار سانست را مرور می کنیم.

در ابتدا یک تابلو در پایین جدول خیابان که روی آن نوشته شده است SUNSET BOULEVARD  نشان داده می شود. سپس دوربین در طول خیایان ، بر روی آسفالت حرکت می کند و ر این هنگام ، نام عوامل فیلم ، یکی یکی بر روی آسفالت نوشته می شود. پس از نمایش  نام بیلی وایلدر (ص) ، زاویه دوربین تغییر کرده و دوربین از آسفالت فاصله می گیرد. نمای دوری از یک خیابان زیبا را که معلوم است مربوط به یک محله مرفه نشین است نشان داده می شود.. ناگهان صدای آزیر پلیس همراه با نور موتورها دیده می شود مه نزدیک می شوند ، معلوم است که زمان غروب است.

ماشین های پلیس آژیرکشان از کنار دوربین حرکت می کنند و اینطور که معلوم است در جایی قتلی اتفاق افتاده است. نمای خیابان بسیار زیباست.

جماعت پلیس و خبرنگار به محض رسیدن به منزل مورد نظر ، به سوی محل قتل که یک استخر است حرکت می کنند و در آنجا با جسد مردی که روی آب شناور است روبرو می شوند. خبرنگارها شروع به عکس گرفتن می کنند. مقتول بیچاره سه گلوله خورده و تازه در آب هم خفه شده !

حالا در بین این جنایت هولناک ، نکته طنز ماجرا شروع می شود و آن اینکه گفته می شود که مقتول ، همیشه آرزو داشت یک استخر داشته باشد ....  همه این حرف ها در حالی گفته می شود که صورت مقتول را ما از زیر آب با چشمان باز می بینیم و انگار که هنوز هم زنده است ! .... بقیه را خودتان در زیرنویس سه تصویر بعدی بخوانید !

شاید بشه گفت که شاه دیالوگ فیلم اینجاست:

مرد اول :  معرفی می کنم . ایشون خانم نورما دزموند هستن.

مرد دوم : اوه . نورما دزموند . شما زمانی بازیگر بزرگی بودید.

نورما دزموند:  من هنوز بزرگم . این فیلم ها هستند که کوچک شده اند !

---

درباره فیلم

"بلوار سانست" در سال 1950 توسط "بیلی وایدلر" ساخته شده است. این اثر جز 100 اثر تاریخ سینما به حساب میرود. کارگردان این فیلم در سال 2002 چشم از جهان فرو بست و در کارنامه اش 27 اثر داشت. او همچنین نویسنده 75 فیلم نیز بود. این فیلم به لحاظ مضمون و موضوع در زمان خودش بسیار بدیع بوده است و توانسته برنده 3 جایزه اسکار و نامزد 13 اسکار دیگر شود.

نمایی از داستان

"بلوار سانست" به داستان زندگی یک هنرپیشه زن قدیمی میپردازد که اکنون پیر شده است و دیگر از روزهای طلایی چیزی برایش باقی نمانده است. زندگی این زن با ورود یک فیلمنامه نویس جوان دستخوش تغییراتی بسیار میگردد و در نهایت سرنوشتی دیگر را برای او رقم میزند.

نقدی کوتاه

"بلوار سانست" حکایت بی رحمی سینما به دوستدارن خود است. سینما به گواه تمامی آنانی که سهمی در آن دارند با هنرهای دیگر تفاوتهایی بسیار دارد. از این رو که  سینما فرا تر از هنر ، یک صنعت است و صنعتی است که همه جور آدمی با هر نوع سلیقه را در بازار مصرف خود در نظر گرفته است. سینما سوای هنر و صنعت یک تفریح بسیار متداول نیز محسوب میگردد. با این مشخصات کسانی که در سینما حضور دارند همواره در معرض چندین عامل قرار خواهند گرفت که چه بسا همان عوامل اصلا موجب شده که انها به سمت سینما بروند. عواملی چون شهرت و ثروت. در سینما یا شما مشهور و ثروتمند  هستید و یا اینکه به دنبال این هستید که مشهور و ثروتمند شوید. این دو جریان آنقدر قوی هستند که گویی اصلا جریان دیگری وجود ندارد و یا نمیتواند داشته باشد. فکر میکنم با من هم عقیده باشید که فردی که به شهرت و ثروت رسید معمولا هر کاری میکند که انرا حفظ کند. چون تصور میکند که بدون اینها دیگر قادر به زندگی نیست.

در سینما هر از چند گاهی یک  عده ای مشهور میشوند و بعد از مدتی هم از شهرت ساقط میشوند و هر کدام از این فراز و فرود ها واقعا خود حکایتی است عجیب.

"نورما دزموند" در فیلم حکم یکی از همین افراد را دارد. او یک بازیگر مطرح در دوران فیلمهای صامت بوده. چهره بسیار زیبایش و حرکات بدنی اش او را تبدیل به یک فوق ستاره در سینما کرده بوده است. اما وقتی فیلمهای با صدا بوجود آمدند دوران او سپری میشود و ستارگان دیگری ظهور میکنند. تاثیر عامل شهرت در شخصیت "نورما"به حدی است که او هرگز دوران گذشته را فراموش نمیکند و همواره در آن دوران زندگی میکند و در این قضیه شخصیتی به نام "مکس" نیز به او کاملا کمک میکند.

اما "جو" از دسته دوم است او فردی است که تمایل زیادی به ثروتمند شدن و همینطور شهرت دارد. همین تمایل سبب میشود که پیشنهاد ابتدایی "نورما" را بپذیرد و برای او کار کند. گو اینکه "جو" از ابتدا هم می توانسته حدس بزند ممکن است چه تبعاتی برای او بوجود بیاید. مخصوصا وقتی او به دروغ از فیلمنامه "نورما" تمجید میکند. به هر سینما و تبعات آن به هیچ کدام از این دو کمک نمیکند و هر دو را از هستی ساقط میکند. در انتها به نظر من "بلوار سانست" با چنین دستمایه ای میتوانست نامی دیگر داشته باشد. از این رو که فیلم بیشتر در حال بیان کردن واقعیاتی کلی در عالم سینما است تا اینکه به یک داستان و ماجرای بین دو نفر از اهالی سینما نظر داشته باشد.

 

شرح ماجرا

فردی در یک خانه به قتل رسیده است. جسد او در آب افتاده و قتل در خانه یک هنر پیشه فیلمهای صامت اتفاق افتاده است.

 

(فیلم به عقب میرود به شش ماه قبل)

اوضاع مالی و زندگی "جو گیلیس" خراب است. او یک فیلم نامه نویس است که مدتها است کسی به کارهایش اهمیتی نمیدهد. بدهکاری او به حدی میرسد که در حال از دست دادن ماشینش است. او به هر دری میزند. به سراغ تهیه کننده ای در استودیو "پارامونت" میرود همینطور به سراغ کارگزار خود اما همه و همه دست رد به سینه او میزنند و 300 دلار به او قرض نمی دهند. "جو" به ذهنش میرسد که ماشین خود را در جایی پنهان کند. به این منظور در مسیر به سمت "بلوار سانست" میرود و ماشینش را در یک خانه قدیمی ولی بسیار بزرگ پنهان میکند. آن خانه به نظر کاملا متروکه میرسد. زنی از درون خانه "جو" را صدا میکند. او "جو" را با کسی که قرار بوده برای شانپانزه مرده اش تابوت بیاورد، اشتباه میکند. "جو" متوجه میشود که این زن "نورما دزموند"، بازیگر قدیمی فیلمهای صامت است. "نورما" یک خدمتکار هم به نام "مکس" دارد و دیگر کسی در آن خانه اشرافی قدیمی بزرگ زندگی نمیکند. "نورما" زنی میانسال و بسیار مغرور است او که پس از بوجود آمدن فیلمهای صدا دار زندگی حرفه ای اش را از دست داده به شدت منزوی شده است. اما این زن فوق العاده ثروتمند است.

 

 

"نورما" متوجه میشود که "جو" نویسنده است به او پیشنهاد میدهد که فیلمنامه ای را که نوشته بخواند و نظرش را بدهد. "جو" نیز که به دنبال کار میگردد از این فرصتی که برایش پیش آمده استقبال میکند و در ازای پول خوبی استخدام میشود و قرار میشود که در یکی از اتاقهای همان خانه بماند و به کار اصلاح فیلمنامه "نورما" بپردازد. وسایل شخصی "جو" توسط "مکس" به خانه "نورما" آورده میشود. "جو" احساس عجیبی دارد از یک طرف او توانسته شغل و پول خوبی بدست بیاورد اما از طرفی آن خانه و ساکنانش همچون اشباه میمانند. "جو" به اصلاح فیلم نامه "نورما" مشغول میشود. آن فیلم نامه بدرد نمیخورد اما "جو" برای اینکه بتواند کار را بدست بیاورد به "نورما" دروغ گفته است که فیلم نامه خوب است. "نورما" به شدت از خود راضی است و بیشتر مواقع مشغول دیدن فیلمها سابق خود است. او گاهی هم با بعضی از دوستانش ورق بازی میکند. "نورما" آرام آرام به "جو" علاقمند میشود اما "جو" به او علاقه ای ندارد و او بدنبال پول است. او همچنین ماشینش را از دست میدهد یعنی همان چیزی که به خاطرش به آن خانه رفته است. "جو" همچنین متوجه میشود که "نورما" دچار مشکلات روحی شدید است و چند بار خود کشی کرده است... و .....

 

نوشته: امیر داغکار    از سایت : زیر نویس دات کام

فکر می کنم جو گیلیس (خدابیامرز )  در ابتدا فقط برای پول اومد سمت نورما دزموند . اما بعد از مدتی کم کم دلش هم براش سوخت و فکر کرد که نامردیه که یکدفعه ولش کنه. در آخر هم که دیگه دید این زن یک مالیخولیایی خودشیفته است تصمیم گرفت که ولش کنه و بره اما دیگه دیر شده بود . شاید اگر همون اول که دودل شده بود این کار رو کرده بود الان  توی استخر روی آب شناور نبود. البته تماشاگر خیلی باهاش همدردی نمی کنه شاید به خاطر اینکه نامزد جوان و زیبایش رو به خاطر این عجوزه آزار داده بود و در کل شخصیت بی اراده و آشفته  و بی هدفی رو از خودش نشون میده.

بنده روح خدا بیامرز جو گیلیس هستم ،

من آدم چندان مهمی نبودم، یک فیلمنامه نویس درجه دو که با دو گلوله در پست و یکی در شکم در استخر خانه ای افتاده بودم. همیشه دوست داشتم استخر داشته باشم، و به اون هم رسیدم. بیشتر از صد تا عکس از من گرفتند . جالبه هر وقت مردی ، مردم بیشتر با ملایمت باهات رفتار میکنند....

الان تقریبا 62 ساله که دارم برای مردم داستان تعریف می کنم. داستان مردی که عشقش میان دو نسل متفاوت گیر کرده

جو گیلیس : ساختمان مانند یک فیل عظیم سفید بود.

از آن نوع خانه هایی که ستاره های سینمایی دهه 20 می ساختن.

خانه ای که مورد بی توجهی قرار بگیره منظره ی غم انگیزی پیدا میکنه .

***

همین یه سکانس دو نکته ی عالی داشت ، یکی نورپردازی بی نظیری که ساختمون به اون قشنگی رو به زیبایی هر چه تمام تر تیره و تار و ماتم زده نشون داد .

یکی متن دیالوگی که از زبان جو گیلیس گفته میشد که بسیار عمیق بود و ساختمان در اینجا نمادی از خود نرما دزموند بود که نمونه ای از صد ها یا هزاران ستاره ای در جهان که دیگه نوری ندارن و تو تاریکی محض فرو رفتند و کسی از اونها خبر نداره.