کافه کلاسیک

مجله لایف از زیر مجموعه های تایم به مناسبت هفتادمین سالگرد ازدواج همفری بوگارت و لورن باکال، 8 عکس زیبا از اون مراسم رو که در 21 می سال 1945 برگزار شد منتشر کرده که من در اینجا 3 تا رو انتخاب کردم و پیشکش میکنم

وقتی دوستان عکسهای مربوط به سینمای کلاسیک رو قرار میدن واقعا حسرت فراوان می خورم .اهمیتی که سینمای دیگر کشورها به نگهداری فیلمها ،عکسها و اسناد فیلمهای کلاسیک خود می دهند در ایران وجود ندارد. امروزه مثلا فیلمی از دهه 40 میلادی را که نگاه می کنیم واقعا تصاویر شفاف و صداهای شارپ اکتورها ، بیننده را به وجد می آورد. بنیادهای غیر انتفاعی ، خصوصی و دولتی متعددی برای حفظ میراث تصویری آنها سالهاست که فعالیت می کنند. اما متاسفانه در ایران یک فیلمخانه ملی وجود دارد که با چنگ و دندان و بدون بودجه کافی سعی می کندحداقل آثار دو دهه پیش را از گزند آسیبهای فیزیکی و شیمیایی حفظ کند. توجه کنید دو دهه پیش! الان اگر توانستید نسخه با کیفیت فیلمهایی مانند پری و سارا را پیدا کنید از طرف کارگردانش جایزه می گیرید!فیلمهای دهه های پیشین فعلا بماند.

ماهنامه فیلم برای ویژه نامه دو فیلم گنج قارون و خشت و آینه بعلت در دسترس نبودن عکسهای فیلم  بالاجبار از روی نسخه فیلم عکس برداری کرده است ! خوشبختانه نسخه ای از این دو فیلم توسط فیلمخانه ملی ایران مرمت شده است . فیلمهای دهه های قبل فارغ از کیفیت ساختاری ،بعنوان میراث تصویری ما محسوب می شوند اما متاسفانه بغیر از تعداد محدودی ،نسخه های با کیفیتی از دیگر فیلمها وجود ندارد.اخیرا فیلم عقابها که پر فروشترین فیلم تاریخ سینمای ایران محسوب می شود ترمیم شده  و امیدواریم بدون نگاه منتقدانه ،فیلمهای دیگر سینمای ایران نیز مرمت شوند و برای نسلهای آینده بیادگار بمانند.

این عکس از روی نسخه فیلم کپی شده است.

چشمان آن زن بسیار زیبا بود

دیشب کتاب خاطرات اردشیر زاهدی را می خواندم.

او یکی از بازیگران مهم عصر پهلوی و از دوستان نزدیک  محمدرضا شاه بوده است. پدرش همان فاضل الله زاهدی معروف است که کودتای 28 مرداد و سرنگونی مصدق را انجام داد. نکته جالبی که در میان خاطراتش به چشم می خورد دوستی او با همفری بوگارت بود. البته زاهدی دورانی که سفیر ایران در آمریکا بود با بیشتر هنرپیشه های معروف هالیوود دوست بود و عامل دعوت بسیاری مانند الیزابت تیلور و ... به ایران او بوده است.

چگونگی آشنایی او با بوگارت در خاطراتش اینگونه آمده است: ضیافتی در لس آنجلس ترتیب داده شده بود و بسیاری از ستاره های هالیوود هم دعوت بودند. در گوشه ای چشم ام به همفری بوگارت بازیگر مشهور افتاد که که با زنی زیبا (همسرش لورن باکال)در حال رقص بود.  جلو  رفتم و ضمن خوش آمدگویی گفتم که پدرم شما را از میان همه بازیگران مرد بیشتر دوست دارد.  تشکر کرد و گفت  آیا مایلید با یک زن بسیار زیبا برقصید و به همسرش باکال اشاره کرد.

زاهدی هم می گوید "با کمال میل" و با باکال می رقصد. او همچنین نوشته : چشمان آن زن بسیار زیبا بود !

گنج های سیرامادرا !!!! نقش دزد بدمن خبیث /  جای دیگری همفری بوگارت اینطوری بود ؟

(۱۴۰۲/۵/۲ عصر ۰۸:۳۹)khavari نوشته شده: [ -> ]

گنج های سیرامادرا !!!! نقش دزد بدمن خبیث /  جای دیگری همفری بوگارت اینطوری بود ؟

آره.

معمولا در فیلم های اول اش نقش گانگسترهای منفی رو بازی می کرد.

 بعد از شاهین مالت و مخصوصا کازابلانکا بوگی تبدیل به شخصیت مثبت شد به استثنای همین گنج های سیه را مادره.

(۱۴۰۲/۵/۲ عصر ۰۸:۳۹)khavari نوشته شده: [ -> ]

گنج های سیرامادرا !!!! نقش دزد بدمن خبیث /  جای دیگری همفری بوگارت اینطوری بود ؟

بله همفری بوگارت در بسیاری از فیلمهای اولیه اش نقش منفی رو در مقابل ستارگان فیلمهای نوار و گانگستری مثل: جیمز کاگنی، جرج رافت و ... بازی کرده است.

" فقط آن چند روز که مرا دوست داشتی زندگی کردم ... " ( دیالوگ فیلم ) 

فیلم در مکانی دنج ( خلوت )  In a lonely place 1950  نیکلاس ری را دیدم ؛

یک فیلم نوآر عالی و یکی از درخشان ترین بازی های همفری بوگارت. فقط باید ببینید ؛

دارای تمام شاخصه های لازم برای یک فیلم نوآر جذاب ؛ از فیلمنامه خوب تا  زن اغواگر زیبا ( گلوریا گراهام )  با داستانی که بعد از 75 سال هنوز تازه است چون ممکن است برای هر کدام از ما رخ بدهد .

پی نوشت: یکبار مهران مدیری - که مثل خیلی ها توهم دانایی دارد - گفته بود: " از بوگارت خوشم نمی آید چون بازیگر خوبی نیست و فقط بلد است راه برود" !!  کاش او بازی هنرمندانه بوگی را در این فیلم ببیند و اندکی یاد بگیرد. 

در این کانالِ تلگرام فیلم با زیرنویس و کیفیت 1080 هست: movie_star_gp

(۱۴۰۴/۹/۲۷ عصر ۰۹:۴۲)سروان رنو نوشته شده: [ -> ]

" فقط آن چند روز که مرا دوست داشتی زندگی کردم ... " ( دیالوگ فیلم ) 

فیلم در مکانی دنج ( خلوت )  In a lonely place 1950  نیکلاس ری را دیدم ؛

یک فیلم نوآر عالی و یکی از درخشان ترین بازی های همفری بوگارت. فقط باید ببینید ؛

دارای تمام شاخصه های لازم برای یک فیلم نوآر جذاب ؛ از فیلمنامه خوب تا  زن اغواگر زیبا ( گلوریا گراهام )  با داستانی که بعد از 75 سال هنوز تازه است چون ممکن است برای هر کدام از ما رخ بدهد .

دو فیلم ،در مکانی خلوت (1950) و ساعات ناامیدی (1954) همفری بوگارت را  را سالها پیش با اختلاف چند روز  تماشا کردم، سوای داستان متفاوت دو فیلم ،در هر دو غم و تنهایی عمیقی در چهره بوگارت می دیدم که باعث شد چهره اش همیشه در خاطرم بماند، اگرچه بوگارت جزوء بازیگران محبوبم نبود.ب عدها نسخه دوباره سازی «ساعات ناامیدی» ساخته  «مایکل چمینو» (1990) را اتفاقی دیدم،دورانی که میکی رورک در اوج بود، انتظار داشتم با هاپکینز و رورک این نسخه برایم خاطرساز تر شود، اما فیلم ناامیدم کرد.

هنوزهم سکانس آخر فیلم ساعات ناامیدی که بوگارت با چهره ای درمانده و غمگین از خانه خارج می شود تا خود را تسلیم پلیس کند و به سمت نورافکن سنگ می اندازد تا مرگش را توسط پلیس خودش رقم بزند را پس ذهن خودم فراموش نکرده ام.

بقول یک کسی، برای بوگارت فرقی نداشت که نقش آدم بد یا آدم خوب را ایفا کند. به گمانم مارلون براندو بود که می گفت: فیلم به فیلم و از نقشی به نقش دیگر، بازیش همان است که بود، یا همچین چیزی!

اگر می دانستم که این فیلم بوگارت داشته، خیلی زودتر می شد پیدایش کرد. بیاد تلاش بی نتیجه برای یافتن ...